El-Hafız İbn Hacer (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir:
“Ölen kişi iki şeyden biri olabilir: Ya kendisi için bir rahatlama olur ya da başkaları ondan kurtulur.
Her iki durumda da ölüm anında işler onun için çok zor olabilir veya onun için kolaylaşabilir. İlk durumda, ölümün acılarıyla karşı karşıya kalan kişi kendisidir ve bunun dindar olup olmamasıyla hiçbir ilgisi yoktur; aksine, eğer dindar biriyse bu onun sevabını artırır, aksi takdirde günahlarını telafi eder ve böylece bu dünyanın sıkıntılarından kurtulur ki bu dünyanın sonuncusudur.
Ömer ibn Abdülaziz şöyle demiştir: Ölümün acılarının benim için azalmasını istemem, çünkü bu, mümin için günahların telafi edilebileceği son şeydir. Bununla birlikte, müminin aldığı müjdeler, meleklerin onu karşılamaktan duyduğu sevinç, ona eşlik etmeleri ve Rabbine kavuşmanın verdiği mutluluk, karşılaşabileceği her türlü zorluğu onun için daha kolay hale getirir.” Ölümün acısını öyle bir hisseder ki, sanki hiç hissetmiyormuş gibi olur.” (Fethü'l-Bari, 11/365)
